Archive for February, 2009

Magulong isip – pagbubukod

{ February 19, 2009 @ 2:33 pm } · { Rants, personal, say.., tao }
{ Tags: , , , , , , , , } · { Leave a Comment }

Kung ano ‘yung pinakagugusto mo noong nakaraang taon, na ngayon ay nasa harapan mo na. Ayaw mo naman ngayong hawakan at kunin.

‘Yan ang nasabi ko sa sarili ko sa pangalawang linggo ko ng pagtatrabaho. Na nagugulo dahil sa iba ko pang bagay na hindi ko na dapat pa pinapansin. Ika nga ng aking ama:

Dapat focus ka lang sa trabaho mo. Kung gusto mo talaga, dapat, pagbutihan mo.

Pinabubukod na ko ng mga magulang ko sa maraming kadahilanan. At hindi ko rin naman sila masisisi, hindi ba? Kahit ako eh, nasaktan sa mga ginawa at nagawa ko. Nasty devilish bitch, as I’ll always be. And I indeed had became nasty. I changed a lot and it’s not just the people around me ang nakapansin. Pati ako. Ang taglish ba ng entry na toh? Pagbigyan niyo na. Hang-over lang ng call center training. Speaking of training, I’m actually doing great with it. Hehe. Isn’t that good news? But I have to watch out for my lates. Hehe.

Ayun. Mabalik tayo sa “pinabubukod na ko ng mga magulang ko”. Marami ng nagsabi sa akin na isa lang itong pagsubok ng mga magulang ko para sa akin. At sumang-ayon naman ako. Pero ang tanong. Bubukod ba ako, o hindi.

Eto ang sagot ko. HINDI KO ALAM. Ayaw ko bumukod, pero gusto ko. Hayaan niyong ipaliwanag ko iyon. Ayaw ko, kasi masyado akong attached sa pamumuhay ko sa Cavite. Masyado akong attached sa pamilya ko, kahit alam kong hindi nahahalata. Pero, oo, attached ako. Mapapatunayan yan ng mga taong malapit sa puso ko. Gusto ko, dahil may panibago akong matututunan. Panibagong buhay na haharapin, panibagong pagsubok.

Magulo ba ang utak ko? Alam ko. Sobrang halata naman di ba? 1month and 10 days ago, yan ang eksaktong bilang ng araw pagkatapos kong mag18. Since, new adult lang ako, sobrang nahihirapan ako. Sabi ko nga kanina, attached ako sa pamilya at buhay ko dito sa Cavite. Pero sooner or later din naman kasi ay aalis din ako dito. Pero ayaw ko pa. Gusto ko pang makasama ang pamilya ko ng matagal tagal pa.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

Isang magulong entry.

xoxo. DAKILANG ToKWA ng Cavite.xoxo

xoxo. TOfU FVCKSTARR . xoxo

Simpatiya sa Lolo at Apo

{ February 13, 2009 @ 2:13 am } · { Rants, deadly.., personal, say.., tao }
{ Tags: , , , , , , , , , , , , , , , } · { Leave a Comment }

Papunta ako sa trabaho nun. Nakasabay ko sila sa jeep. Isang matanda na may nakakandong na bata. Natutulog ang bata. Mahimbing ang tulog ng bata, parang puyat na puyat at pagod na pagod. Si lolo naman ay todo bantay sa batang kasama. Nakakatuwa silang tignan. Puno ng pagmamahal ang bawat haplos ng lolo. Pero meron ka ring mapapansin na iba sa kanila.

Ang ID lace ng bata ay may mga Chinese characters. Si lolo naman ay marumi ang maong jacket niya na nakarolyo ang manggas hanggang siko. Nakakatuwa na nakakapagbigay ng kirot sa dibdib ang nakikita ko nung mga oras na kasabay ko sila.

Makikita mo ang mga linya ng paghihirap sa araw-araw sa bawat linya sa mukha ng matanda, at pagod. Pinahahalagahan niya ng mabuti ang apo niya. Ano ba pinagdaanan nila? Bakit ganun? Ang utak ko. Mapangahas na nag-iisip.

Ika nga ng isa sa aking kaibigan,

“Probing to one’s soul is the worst charecteristic of women”

Totoo nga ba ito? Eh, gusto ko lang naman malaman. Nakikisimpatiya ako. ‘Yun lang naman. Pero, sumobra na yata ang pagpuna ko sa mga bagay-bagay na nakikita ng hindi mura at hindi rin naman puno ng karanasan na mata.

Patuloy ang bawat isa sa pagharap sa mga pagsubok. Pinipilit ibigay ang nararapat sa mga minamahal, iginagapang natin sila para lang may maibigay sa kanila. Mahirap ang buhay, hindi lamang sa ating bansa, pati na rin sa iba.

At si lolo, sa hirap ng buhay, iginagapang niya ang apo mapag-aral. Saludo ako sa’yo lolo. Sana’y hindi sayangin ng iyong apo ang paghihirap mo. Gaya ng nagawa ko sa paghihirap ng mga magulang ko.

Ang Baliw, Ube Vendor, At si Manong Takatak

{ February 8, 2009 @ 3:31 pm } · { Rants, deadly.., personal, say.., tao }
{ Tags: , , , , , , , , , , , , } · { Leave a Comment }

February 7, 2009.

Pumunta ako ng Eastwood, Libis dahil pinababalik kami ng mga kasama ko sa kompanya para mameet ang operations manager ng account na iha-handle namin. Simula sa gate ng subdivision namin, sumakay ako ng jeep patungong Baclaran. Nakakatamad ang biyahe, sinalampak ko sa tenga ko ang i-pod shuffle, full volume pa! Wala akong naririnig maliban sa musika na pinapatugtog ko.  Habang binabaybay ng jeep ang kahabaan ng Auginaldo Boulevard na papalapit na sa toll gate, may isang babae ang nangharang. Syempre, kinailangan ni manong driver na huminto kundi masasagasaan niya ‘yung babae. Hinarang niya ito sa ilalim ng ambon, madungis, butas ang shorts, shining shimmering ang spaghetti strapped na suot, chipped ang manicure at pedicure. Sumakay lang siya, tahimik na umupo ng binigyan ng pwestong mauupuan. Sinusubukang ayusin ang buhok. Ang katabi niyang batang lalaki ay umurong ng konti, iniiwas ang puting damit sa balat ng babae. Sino nga ba naman ang hindi mapapailag kung ang katabi mo ay talagang marunigs, hindi ba? Hinaplos ng babae ang katabing bata at sinabing, “Anak, anak……” Nakangiti siya, punong puno ng pagmamahal ang haplos, namamasa ang mata. Umiwas ang bata. Ang iba ay tumatawa. Hindi ko magawang tumawa ng mga oras na ‘yun. Nagtataka ako. Bakit? Bakit nagkaganito siya? Na-alarma na ang ibang pasahero at sinabing pababain na siya sa kahabaan ng Coastal Road, sa delikadong Coastal Road na kung saan ang mga sasakyan ay walang habas ng kumakarera kahit sa gitna ng madulas na kalsada. Huminto sa tabi ang jeep, Sabi ni manong, “Pst! Baba ka na.” Pero walang narinig ang babae sapagkat humiga siya sa kaunting espasyo sa likod ng batang lalaking inaakalang anak niya. Pinabayaan na lang ni manong sapagkat hindi naman daw nananakit. Tama naman hindi ba? At habang patuloy ang iba sa  pagbungisngis at sa pagkabahala, ako naman, nag-iisip. Anong nangyari at nagkaganito? Siguro sa hirap ng buhay. Nawalay siguro sa pamilya. Haha! Gawan ko daw ba ng kwento? Hindi ah! Nag-isip lang ako. Sa wakas, nakarating din ng Baclaran. Pagkarating doon, bumaba na ang lahat, at ang baliw ang naiwan sa jeep kasama ang driver, na kumaliwa sa isang kanto. At hindi ko na alam ang nangyari. Ang Baliw.

Pauwi na ko galing Eastwood. Sumakay ako ng MRT patungong Taft. Pagbaba ko ng Taft, naghanap ako ng bus patungong Indang o mga bus na dadaan ng Panapaan. Magkikita kasi kami ng boyfriend ko. May sumakay na isang lalaki. Tumabi sa akin, bitbit niya ang wala ng laman na takatak. Hindi ko namukaan. Lumingon ako, tinanaw ko ang mga taong nag-aabang sa Baclaran ng masasakyan, pati na rin ‘yung mga may bitbit na balde na may nakasabit na pagkain. Naisip ko, “Ang hirap naman niyan, ang sakit din malamang sa braso niyan, sa bigat ba naman nun eh!” Napaka talaga na utak ko. Masyadong pakialamera. Haha! Eh bakit ba? Eh sa wala akong magawa eh. Edi punain ko na lang mga nakikita ko? Papalag ka pa ba? Eh nagawa ko na. Mabalik tayo. May lalaking saumakay sa may intersection ng Coastal Road. Naka-tee na brown. May dalang mga pagkaing binebenta. May pinamimigay din siyang ginupit na papel. At eto ang nakalagay:

Dear Sir/Madam

Greetings of peace, I’m Vince, asking your help to please buy my Special Macapuno/Ube halayato support for the school expenses of my younger brother/sister and also for our daily financila needs.

The more you buy, the more you help to achieve my goal. Thanks…

PRICE:   P12.00 1 pack, P20.00 2 packs.

Respectfully yours,

Vince Siton

Iyan ang eksaktong nakalagay. Sa katunayan, na sa akin parin ang maliit na papel na iyon. Ang hirap nga naman ng buhay noh? Lahat gagawin para sa mga pang-araw araw na pangangailangan. Buti na lang si Kuya Vince eh, sa hindi illegal na pamamaraan ang naisipang gawin. Ang Ube Vendor.

Bumaba na si Kuya Vince. Kuhaan na ng bayad. Napalingon ako sa tabi ko at nakita kong muli si Manong. Hawak-hawak ang wala na niyang lamang takatak, nag-abot siya ng eksaktong bayad. Bababa daw siya ng Talaba. Bigla kong naalala, nung Biyernes ng gabi, nakita ko rin si Manong. Sa Pasay. Nakatayo siya sa umaambong gabi. Dilaw at marumi ang suot. Sa hirap nga naman ng buhay, kahit magkasakit sa pagtatrabaho, ayos lang! Basta may makain. Kahit isang kilong bigas lang sa hapagkainan at asin ang iulam. At bumaba na nga si manong. Si Manong Takatak.

- – - – - – - – - – - – - -

Hindi ko na ikukwento ang sumunod na mga pangyayari ng magkita na kami ni boyfriend. Kasi nag-away kami. At iniwan niya ko sa likod ng bahay nila ng nag-iisa! Umiyak na lang ako. Wala naman akong magagawa eh, db? IYAK CHLOE, IYAK!!! Pero nagka-ayos din kami nung umuwi siya ng gabing iyon. Hindi kasi ako umalis sa kanila, nakatulog na lang ako sa kwarto niya kakaiyak at kakahintay. Hehe.

- – - – - – - – - – - -

Sa hirap nga naman ng buhay oh.

Ma-usok na sagutan

{ February 5, 2009 @ 1:49 pm } · { Rants, personal, say.., tao }
{ Tags: , , , , , , , } · { Leave a Comment }

Eksena sa hapagkainan ng pamilya:

AKO: Wala naman yatang epekto mga gamot ni papa sa kanya ma, ei.

MAMA: *hindi umimik*

PAPA: Ikaw, akala mo hindi nanigarilyo.

AKO: I stopped. And that was a long time ago

KUYA: (*in defense of our father*) Ikaw kasi, saglit ka lang nalulong sa yosi. Kami?

AKO: Says who?

KUYA: Mas nauna kayang pinanganak sa’yo si papa.

AKO: Wala sa edad yan. Kung gusto, gusto.

KUYA: Ang gusto mo kasi, isang pitik lang, wala na.

AKO: No… What I’m saying is, if one is willing, then he’ll be able to do it. Gets? Di ba ma!

MAMA: No comment ako d’yan. Baka may dalawang ma-hurt.

PAPA & KUYA: (*DUROG*)

- – - – - – - – - – - -

HAHA! That’s the exact conversation. Haha! And I won. Haha.  Kidding aside, I’m serious with this topic.

I’m one of those unfortunate people who has a weak lungs. And mind you, a very weak pair of lungs. And to be a second hand “CHAIN-smoker” is a major NO NO NO NO NO!!!! I still want to live for a couple more decades, you know. I still have a plan to have my own family. And my boyfriend is part of those who wants to eliminate the weak of lungs. Nah, just kidding.

Seriously, first hand chain smokers think that it’s okay to smoke as long as the person beside them is 3 inches away from them, but come on! That’s smoke, as if we still can’t inhale it db? I don’t know if they’re just playing dumb or they’re just plain dumb dumb dumb.

- – - -

end of entry. It’s already looking like a rant.

Presidential Speech. (*what a headache!!*)

{ February 4, 2009 @ 5:02 pm } · { Rants, say.. }
{ Tags: , , } · { Leave a Comment }

For two days, my little sister kept bugging me with her English project. “ATEEEE!!!!! PAGAWA NG PROJECT KOOOO!!!!”, she shouted at the gates while entering our home. And since this week is her “birthday week”, I obliged.

At first, I let my mom do it, since I fell asleep thinking what to right. I found my mom in front of the PC typing my little sis project. And then I got a little worried, ’cause it was already late and she has something else to do. I thought I’ll just had to polish what my mom did, ’cause the piece was already long and is enough for a 4 minute speech, only to find out that I have to do it all over again. (*I guess my mom is really sick and tired that day to make such a bad piece. hehe. Love you ma!! *)

I deleted what my mom did(*sabi din kasi niya ei!*), and sat in front of the PC for exactly 2HOURS! Yeah! I got mental blocked! No idea of whatsoever shot my head. Darn that night! My boyfriend was sending me sms, asking me what was I doing. And I told him what, he said that it’ll be just mallows for me ’cause I’m good and fluent with English. That’s what he thinks. Haha. Yeah, I’m fluent, or at least I think I am, haha, but I wasn’t born to be good at writing things like this! I’m a little politically inclined and stuffs like that, but still, I don’t have the words and whatnots to make it as a speech. My sentiments are, well, shallow unlike the others who have experienced a lot from life, that made me doubt making the project.

But with God’s grace, I finished a 4 paragraph “speech”, and that’s good for 3minutes. I just hope she pronounce the words well. haha. She gave me a headache, so she better do well reciting it. haha.

Mental block? haha! It’s been a long time my friend. haha. Yeah. A very very long time. 2hours. Just like what I experience doing my math assignment back when I was 3rd year. haha

« Previous entries